இலங்கையின் வடக்கு பகுதியில் உள்ள முள்ளிவாய்க்கால், தமிழ் இன வரலாற்றில் அழியாத காயமாக பதிந்திருக்கிறது. 2009ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில், பல ஆண்டுகள் நீண்ட ஆயுத மோதலின் இறுதிக்கட்டத்தில் ஆயிரக்கணக்கான அப்பாவி தமிழ் மக்கள் உயிரிழந்ததும், பலர் காணாமல் போனதும் உலக மனசாட்சியை உலுக்கிய சம்பவமாக மாறியது. அந்த துயரத்தை நினைவுகூரும் நாளாக ஆண்டுதோறும் மே 18 அனுசரிக்கப்படுகிறது.
போர் சூழலில் சிக்கிய மக்கள் பாதுகாப்பு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் அறிவிக்கப்பட்ட பாதுகாப்பு பகுதிகளுக்குள் தஞ்சமடைந்தனர். ஆனால் அங்கும் தாக்குதல்கள் தொடர்ந்ததாக மனித உரிமை அமைப்புகள் குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்தன.
மருத்துவமனைகள், குடியிருப்புகள், பொதுமக்கள் மறைந்திருந்த பதுங்குக் குழிகள் கூட தாக்குதல்களில் இருந்து தப்பிக்கவில்லை என்று பல்வேறு சர்வதேச அறிக்கைகள் பதிவு செய்துள்ளன. இறுதி நாட்களில் தினந்தோறும் நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் உயிரிழந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.
இலங்கையின் இன முரண்பாட்டின் வேர்கள் சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய அரசியல் மற்றும் சமூக மாற்றங்களில் உருவானவை. பெரும்பான்மை சிங்கள மக்களுக்கு முன்னுரிமை வழங்கப்பட்ட கொள்கைகள், தமிழ் மக்களின் உரிமைகள் புறக்கணிக்கப்படுவதாகும் உணர்வை உருவாக்கின. அதன் பின்னர் தமிழ் மக்களின் அரசியல் கோரிக்கைகள் தீவிரமடைந்து, தனித்த தமிழ் ஈழம் என்ற கோரிக்கை உருவானது. இதன் தொடர்ச்சியாக பல தசாப்தங்கள் நீண்ட இரத்தப்பரப்பான மோதல் நடந்தது.
போர் முடிந்து பல ஆண்டுகள் கடந்திருந்தாலும், வடக்கு மற்றும் கிழக்கு பகுதிகளில் வாழும் தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கை முழுமையாக இயல்பு நிலைக்கு திரும்பவில்லை என்பதே பலரின் வேதனையாக உள்ளது. மக்களின் நிலங்கள் இன்னும் முழுமையாக மீள ஒப்படைக்கப்படவில்லை என்றும், பல இடங்களில் இராணுவத்தின் ஆதிக்கம் தொடர்கிறது என்றும் குற்றச்சாட்டுகள் நிலவுகின்றன. அன்றாட வாழ்க்கையிலும் கண்காணிப்பு சூழல் நீடிப்பதாக மனித உரிமை செயற்பாட்டாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.
போரின்போது காணாமல் போன தங்கள் உறவுகளை தேடி தமிழ் தாய்மார்கள் தொடர்ந்து போராட்டம் நடத்தி வருகின்றனர். அவர்களின் கேள்விகளுக்கு இதுவரை முழுமையான பதில் கிடைக்காத நிலை தொடர்கிறது. பொருளாதார நெருக்கடி, வேலைவாய்ப்பு பற்றாக்குறை, கடன் சுமை போன்றவை வடக்கு மக்களின் வாழ்வை மேலும் பாதித்துள்ளன. பல இளைஞர்கள் வாழ்வாதாரத்திற்காக வெளிநாடுகளுக்கும், பிற பகுதிகளுக்கும் புலம்பெயர்ந்து வருகின்றனர்.
இந்த துயர நினைவு நாளில் கஞ்சி வழங்கும் நிகழ்வும் தனித்துவமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் பட்டினியால் தவித்த மக்களின் உயிரை காப்பாற்றிய உணவாக உப்பில்லாத அரிசி கஞ்சி இருந்தது என்ற நினைவின் அடிப்படையில், ஆண்டுதோறும் மக்கள் ஒன்று கூடி கஞ்சி வழங்கி உயிரிழந்தவர்களை நினைவுகூருகின்றனர். அது வெறும் உணவு வழங்கும் நிகழ்வு அல்ல. ஒரு இனத்தின் துயர வரலாற்றை மறக்க முடியாது என்பதற்கான அமைதியான நினைவஞ்சலியாக பார்க்கப்படுகிறது.
இதற்கிடையில் சில மாற்றங்களும் உருவாகியுள்ளன. கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்த புதிய தலைமுறை தமிழ் இளைஞர்கள் மீண்டும் படிப்பில் கவனம் செலுத்தி வருகின்றனர். வெளிநாடுகளில் வாழும் ஈழத் தமிழர்களும் தங்கள் சொந்த ஊர்களில் உள்ள பள்ளிகள், மருத்துவமனைகள் மற்றும் ஏழை குடும்பங்களுக்கு உதவி செய்து வருகின்றனர். போரால் சிதைந்த வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பும் முயற்சியில் மக்கள் தொடர்ந்து போராடிக் கொண்டிருக்கின்றனர்.
முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு நாள் என்பது கடந்த கால துயரத்தை மட்டும் நினைவுகூரும் நாள் அல்ல. நீதி, உரிமை, மரியாதை மற்றும் அமைதியான வாழ்விற்கான தமிழ் மக்களின் நீண்டகால எதிர்பார்ப்பை உலகிற்கு நினைவூட்டும் நாளாகவும் திகழ்கிறது.
